Niet goed genoeg

Yvette Overbeeke Nieuws

Ik zit op mijn bed, ik voel een brok in mijn keel, ik voel onrust op mijn borst en ik heb last van mijn darmen. Ik voel mij niet lekker. Niet echt ziek. Meer lamlendig – hangerig.  

Ik kan lekker tv gaan kijken, een heerlijke serie en al mijn gedachtes helemaal loslaten, alle emoties niet meer voelen en alle aandacht op die heerlijke serie brengen. Ja, lekker afleiding! Dat is de makkelijke weg, Dat weet ik stiekem wel, want dat is fijn dan hoef ik niks te voelen. 

Ik weet echter ook dat dit niet werkt voor mij. Ik weet ook dat het gevoel, door tv kijken, niet weggaat en ik weet ondertussen ook dat dit eigenlijk verstoppertje spelen is. Spreekwoordelijke kop in het zand steken- verhaal.

Dus wat doe ik?  Ik ga zitten, ik pak mijn pen & dagboek erbij en ga schrijven. Ik spreek met mijzelf af dat ik vier pagina’s vol ga schrijven en tot die tijd niet aan mijn telefoon kom en geen afleiding zoek. 

De komende 25 minuten is het ik en mijn dagboek. Ik richt mijn aandacht helemaal op de pen en het papier. En dan begin ik! ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik weet ook helemaal niet wat ik moet schrijven, dus ik start met de volgende woorden: 

 “ Ik weet helemaal niet wat ik eigenlijk voel & wat er aan de hand is? Ik weet het helemaal niet, want nu op dit moment heb ik geen reden om mij zo te voelen, maar toch is het er! Het maakt eigenlijk ook niet uit wat er aan de hand is, het maakt helemaal niet uit: ik ga schrijven, schrijven en schrijven.. Wat een onzin dit schrijven en dat ik mij zo voel. Ik heb helemaal geen zin om te schrijven!

Ik moet af en toe lachen om mijzelf, maar gaandeweg ontstaat er een verhaal, ontstaat er logica, de woorden worden zinnen, en de zinnen worden een verhaal. 

Precies dit verhaal vertelt mij  dat ik mij niet goed genoeg voel. 

Dat ik mij onzeker voel. Dat ik eigenlijk bang ben. Gevoelens die ik blijkbaar onbewust de afgelopen week, maanden of jaren heb ingeslikt zijn toch in mijn lichaam geslopen. 

Ik merk ook dat ik niet goed genoeg ben, dat ik bang ben dat ik het niet goed doe, dat ik bang ben om uitgelachen te worden, dat ik bang ben voor de reactie van anderen.

 Wanneer ik dit zo terug lees vind ik dit eigenlijk wel heel verdrietig en vervelend voor mijzelf. Ik adem een paar keer liefdevol in en uit en schrijf vervolgens verder alles komt eruit…. en na 25 minuten gaat de wekker. Ik heb wat doekjes vol gesnoten, wat tranen kunnen laten, lekker kunnen vloeken en schelden en ik voel RUIMTE! Wat fijn dat ik net de tijd heb genomen voor mijzelf. Dat is zelfliefde dat is zelfcompassie.

Ik heb een e-book geschreven over zelfliefde. Download het e-book hier.